Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

Άδεια κάμαρα και κρύα

Άλλαξ’ η ώρα
νωρίς νυχτώνει

απρόσμενος χειμώνας
τον τριγυρίζει απ’ το πρωί.

Να στρώσει σκέφτηκε την προσμονή της
λιγάκι για να ζεσταθεί.

Ύστερα θυμήθηκε πως έφυγε για πάντα.

Άναψε φωτιά
στο τζάκι πέταξε τα λόγια της.

Πρώτα καήκανε τα «σ’ αγαπώ»
τόσα πολλά δεν είχαν τελειωμό

ύστερα τα «θα ‘μαστε πάντα μαζί»,
τα «φίλα με»

τέλος εκείνα με το ερωτηματικό
«θα με πάρεις αγκαλιά;», «μ’ αγαπάς αληθινά;»

Γρήγορα που καίγονται οι λέξεις!

Για να διατηρήσει τη φλόγα
πέταξε στη φωτιά και δικά του λόγια
κι αποκοιμήθηκε.

Το χάραμα στο τζάκι
φράση μισή σιγόκαιγε ακόμη,
«Μη φεύγεις…»·
δίπλα της
αναλλοίωτο – ανάμεσα στις στάχτες –
το άλλο της μισό
«…σ’ αγαπώ».


Βασίλειος Χ. Μπότσιος
"14 κρίνα κι ένα πορτοκαλί όνειρο", 2006 - 2008

3 σχόλια:

Ιμμαήλ είπε...

Καλημέρα!
Προσπαθώντας να σβήσουμε και να κάψουμε αυτά που μας πονούν, καίμε και σβήνουμε εντέλει εμάς τους ίδιους. Η πληγή όμως παραμένει κρυφά μέσα στις στάχτες, για να ανάψει πάλι απρόσμενα κάποια βράδυα και να μας θυμίσει ότι τελικά τίποτα δεν καταφέραμε.
αλεξάνδρα

ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΠΟΤΣΙΟΣ είπε...

Αααα, το είχες διαβάσει ήδη. Τώρα είδα το σχόλιό σου.

Ανώνυμος είπε...

πολυ καλο κι αυτό
μου αρεσε πολύ
μπράβο
Μαρία